'Ouderen zijn de echte helden'

De ellende, angst en verdriet die Marjo en haar collega’s de afgelopen maanden hebben gezien, is met niets te vergelijken. Het is meer dan de gemiddelde medewerker in de verpleeg- en verzorgingstehuizen in het verleden ooit hun hele carrière hebben meegemaakt. Niemand weet hoelang de coronacrisis nog gaat duren. Marjo is echter vastbesloten om te doen wat ze kan voor ouderen, de groep waar zij het liefst mee werkt.

Marjo is haar loopbaan begonnen in het Zonnehuis in Zwolle. Na een periode van 10 jaar op verschillende verpleegafdelingen werkzaam te zijn geweest is ze overgestapt naar de Hoekstee in Ommen. Omdat daar op een bepaald moment te veel personeel was, kwam ze weer terug in het Zonnehuis in de Zwolse wijk Stadshagen. Daar ging ze aan het werk als dagbestedingscoach op een geronto psychiatrie groep met voornamelijk ouderen.

Hoe was het om op de corona-afdeling te werken?
'Ik vond het wel spannend toen ik daar kwam. Twee coronastraten, zoals we dat noemen, met in totaal zestien patiënten. Velen heel benauwd en liggend aan de zuurstof. Je hoort op de gang de apparaten brommen en ziet de angst in de ogen van de patienten: ga ik dit wel overleven? Allemaal heel heftig.

“We maken hele droevige situaties mee. Zo was er een echtpaar die beiden corona hadden en vanuit het ziekenhuis bij ons kwamen om te herstellen. De vrouw werd zieker en moest terug naar het ziekenhuis. Haar man wist diep van binnen: misschien zie ik haar nooit meer terug. Maar hij hield vast aan de gedachte dat ze beiden weer gezond naar huis zouden kunnen gaan. ” Marjo

Op een gegeven moment kwam ik langs en zag de man op het balkon zitten. Over zijn wangen biggelden dikke tranen. Zijn zoon stond beneden en vertelde dat moeder was overleden. Ook waren er inmiddels meerdere familieleden besmet met het virus. Dat vond ik zó erg, dat je op zo'n moment elkaar niet eens even in de armen kunt nemen. Dat gaat je door merg en been! Ik ben, in mijn beschermende kleding, bij de man gaan zitten en heb mijn arm om hem heengeslagen. Gelukkig mocht hij wel naar de uitvaart van zijn vrouw met een mondkapje op. Als ik eraan terugdenk, krijg ik nog een brok in mijn keel.'

Dankbaar werk
'Wat ik doe is heel dankbaar werk en we maken ook hele mooie dingen mee, zoals mensen die weer terug gaan naar huis en heel veel dankbaarheid tonen. Wij krijgen lunches en tulpen aangeboden, de politie die buiten komt applaudisseren, muziek die buiten voor ons en al die bewoners wordt gemaakt. Al die prachtige kaarten en tekeningen op straat! Geweldig!

“Wij worden bestempeld als de helden van de zorg. Maar eigenlijk zou je best kunnen zeggen dat die ouderen de helden zijn. Zij moeten alle ellende doorstaan en worden gescheiden van hun dierbaren. ” Marjo

'We hebben hier een man gehad, die het helaas niet heeft gered. Zijn vrouw stierf een dag later. En hun enige dochter bleek zelf ook nog corona te hebben. Al die tranen, al dat verdriet. Ze kunnen niet meer even met elkaar knuffelen. Hoeveel ellende kun je aan? Voor zulke oudere mensen heb ik veel meer bewondering. Het wordt hier nu een beetje rustiger. Maar ik moet er niet aan denken dat het weer opnieuw begint. Dan wordt het enorm zwaar.'