Troost
Bas bezoekt het Geheugencafé iedere week samen met zijn vrouw Johanna. Vorig jaar januari werd bij hem beginnende dementie vastgesteld. ‘Ik wilde graag praten met mensen die hetzelfde doormaken. Die begrijpen wat ik heb. Ik dacht, ik ga gewoon een keer kijken. En als het niet leuk is, kom ik niet weer. Maar er was meteen herkenning. Ik kom hier nu al anderhalf jaar. En elke week kijk ik er weer naar uit. Het Geheugencafé is voor mij een vorm van troost.’
Harm voelde vooraf minder behoefte om het Geheugencafé te bezoeken. ‘Het idee kwam van mijn vrouw Ina. Ik praat open over mijn dementie met vrienden, maar verder hou ik dingen graag voor mezelf. Dat veranderde toen ik hier kwam. Van luisteren ging ik steeds meer praten. En nu zou ik het niet meer willen missen.’
Herkenning en vertrouwen
Alle deelnemers vinden het begrip van de anderen en de herkenbaarheid heel waardevol. ‘Soms wil ik iets vertellen, maar dan weet ik halverwege mijn verhaal niet meer wat ik wilde zeggen’, zegt Tiny. ‘Dat vind ik heel vervelend. In vreemd gezelschap vertel ik daarom vaak niks. Hier doe ik dat wel. Want iedereen snapt het. Het voelt veilig en vertrouwd.’
Ook de mantelzorgers vinden het fijn om naar het Geheugencafé te gaan. ‘Het is moeilijk om te merken en te accepteren dat je partner achteruitgaat’, zegt Ina. ‘Je leven samen verandert. Hier snapt iedereen dat.’