‘Toen Lodewijk 59 jaar was, had ik door dat hij - meer dan normaal was - vergeetachtig werd. Daarna heeft hij nog 13 heel goede jaren gehad. Al werd alles door de jaren heen moeilijker. Lange reizen werden wandelingetjes naar de vijver aan de overkant van de straat en terug. Kamperen werd een biertje drinken onder de overkapping in de tuin. Maar we hadden het fijn. We hadden de onuitgesproken afspraak dat we het er niet over hadden. Het woord ‘dementie’ heb ik nooit genoemd. Ik wilde hem geen pijn doen. Ook bij familie en vrienden benoemde ik het niet. Dat was onze manier om onze vrijheid te houden. Mensen gaan je anders behandelen als je het etiket dement opgeplakt hebt gekregen.’
“‘Zo lief als Lodewijk was toen ik hem leerde kennen, is hij altijd gebleven’” Anneke
‘Bovendien, het leven houdt niet op door dementie. Pas de laatste paar jaar werd het moeilijker. Ik had op een gegeven moment al zes weken niet geslapen, doordat Lodewijk ’s nachts de weg in huis kwijt was. Onze casemanager van IJsselheem vertelde Lodewijk toen dat hij beter in een beschermde omgeving kon wonen.’ ‘Lodewijk was mijn eerste en enige liefde. We hebben een mooi leven gehad samen. Het is niet leuk dat hij dement werd, maar voor de rest ben ik een enorme geluksvogel. Hij is zijn hele leven knap geweest. En slim. En we hadden dezelfde ideeën over dingen die voor ons belangrijk waren.’
